"hiç kimse ağlamıyor artık özlerken"

yine böyle bir sabaha karşıydı
bir şarkı sözüne âşık olup
bütün külliyatını dinlediğimde nazanöncel'in
böyle bir gece yine
gültenakın'ın
bütün şiirlerini bilmediğim için
hayıflanıyorum

nereden nereden nereden

didem madak koleksiyoneri oldum
bu arada
bak, sabah yıldızı gülümsüyor şark cephesinden
öyleyse hâlâ bir umut var
yaşamaya

bazen

çoktan ayrılmışız da
ikimiz de o kadar
cesur olmadığımızdan
susuyoruz

gibi geliyor.

madak

bu yılın bizim yılımız olacağını söylüyor büyük burç yorumcuları

jüpiter, nâm-ı diğer zeus, evimizi ziyaret ediyormuş

öyleyse inanalım

her şeyin güzel olacağına

üç nokta, nefes, üç nokta

boşluklarında bağıra çağıra

şiir okuyup şarkı söyleyemedikten sonra

neye yarar bir fakülte

bir bina

yalnızca ona atfettiklerimizle vardır

mekânları güzelleştiren insanlardır

insanlar

bütün güzel insanlar, niçin gidiyorlar

alıp başıMı

tutup dizlerine yatırmaklar dururken

taze düşlerin anıları kokmamışken daha

daha yapacak ne çok şey var'ken

yaşanmamışlıklardır kıran kanatlarımızı

uçmak isterken bizi tutup yere çalan

gözlerini okuduğun kimselerle oturup

iki lâfın beli doğrultmamaktır

pişmanlık

hayır, şiir değil bu, bir ağıt

ölmemişliklerimize bir özlem bu

tutulmadık eller ağlanmadık hikayeler

ama sen neden hep üzgün hikayeler anlattın bana

dost olmak dururken

iyikiiyikiyiki

keşkekeşkekeşke