gitmeler mevsiminde, nazan öncel

GİDELİM BURALARDAN

söyleyin yarime baharları beklesin
söğüdün dalları bugün eğilmesin
beni geçirmeye kardeşim gelmesin
annesinin bir tanesini kimseler üzmesin (x2)

gidelim buralardan
dayanamiyorum
gidelim buralardan
unutamiyorum

gidelim buralardan
dayanamiyorum
gidelim buralardan
unutamiyorum

ay aaaay ay ay aaaay ay ay aaaaay ay ay aaaaay ay ya (x2)

yükleyin ne varsa gönlüme demlensin
ayrılığın üstüne hasretim eklensin
beni geçirmeye yalnızlığım gelsin
ya dönülür ya dönülmez kimse üzülmesin (x2)

gidelim buralardan
dayanamiyorum
gidelim buralardan
unutamiyorum


gidelim buralardan
dayanamiyorum
gidelim buralardan
unutamiyorum

ay aaaay ay ay aaaay ay ay aaaaay ay ay aaaaay ay ya (x2)

http://www.freewebtown.com/chaddy/playlists/28664/171409.mp3

GİTME KAL BU ŞEHİRDE

güz yaprakları düştü
gazeller oldu
bulut indi yeryüzüne
sevdalı oldu
bir avuntu biraz keder
böyle bize neler oldu
bu ayrılık bir de hasret
çekilmez oldu
ay karanlık hep karanlık
yüzün bize döner oldu
bir ihtimal daha vardı
felaket oldu
gitme gitme gitme kal bu şehirde
gitme gitme gitme yazık olur bize

geceler kör dilsiz sanki
konuşmaz oldu
hüzünler koyduk üstüste
ayrılık oldu
bir avuntu biraz keder
böyle bize neler oldu
bu ayrılık bir de hasret
çekilmez oldu
ay karanlık hep karanlık
yüzün bize döner oldu
bir ihtimal daha vardı
felaket oldu
gitme gitme gitme kal bu şehirde
gitme gitme gitme yazık olur bize

http://www.freewebtown.com/chaddy/playlists/28664/171410.MP3

18 Mart 2008 18:31
"ez"gi..

kırmızı günlük'te yağmur damlaları

Sefil düşünceler ve küçüklükler arasında kaybolup, hayattaki büyük sırrı çözemedik, soru da cevapsız ve acımasız kalakaldı: Nasıl yaşadın, neden öyle yaşadın, neyi yapabilecekken yapmadın, başka bir yol, başka bir anlam arıyordun, yanlış zilleri, yanlış kapıları çaldın, yanlış yollara saptın, yanlış insanları sevdin, yanlış yataklarda uyudun, yanlış evlerde yaşadın. Neden hayal ettiklerini, düşündüklerini bu kadar küçümsüyorsun?...
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
Hayat her koşulda paylaşmaya değer.
Günlüğünüz karşısında ruhen çırılçıplak kalmayı göze alabileceğiniz belki de tek dostunuz.

EDİTÖR'DEN

     Oğluma "hiçbir şey" olarak doğduğunu, "bir şey" olmanın biraz kendi tasarrufunda olduğunu, ama buna daha çok yaşadığı dünyanın, ülkenin yön verdiğini söyleyemedim, bütün anneler gibi... Çocuklarımız, anneliğimizle, bu ülkenin insana şekil verme yöntemleri arasındaki uçurumu kapatabilmek için bedenin ve zihnin sınırlarına dolaştığımızı ölümle burun buruna gelmeden hissetmiyorlar. Yaşayabilmek için bizimle kurdukları işbirliğini çözmüş, dört nala kendi kimliklerinin peşinde gidiyorlar çünkü, kendilerini ölüm tacirlerini beklediğini bilmeden, akıl almaz bir iştah ve tutkuyla...
     Oysa, yaşamaktır bir insanın asli işi, yaşatmaktır anneliğin de gayesi...
     Ona var olan yiyeceklerden istediğini seçebileceğini söylerken, o gün ne istiyorsa onu giymesini izlerken, otobüste, dolmuşta, bir birey olarak ona da bir bilet alırken, onun sevdiği film kahramanının çıkartmasını kendi çantalarına da yapıştırırken, onunla birlikte arabesk, hiphop, metal vs. dinlerken, suskunluğunda odasının kapısını usulca çekerken, acısını başıbozuk bir merakla deşmek yerine sormadan sarmayı öğrenirken, yanındaki varlığımızın o kendi yolunu seçene kadar yol arkadaşlığından ibaret olduğunu derimize işlerken bir anne oğlunun sırtını sıvazlayabilir mi, ölüm güzergâhında? Hangi anne oğlunun hayatını yaratıcısının da kullanıcısının da iktidardaki erkekler olduğu kavramlarla takas eder? Savaşı hangi anne kutsar, barışı hangi anne reddedebilir, hangi anne oğlunu feda edebilir?
     Kadınlar bilir ve sezerler, anneliğe yağdırılan her övgü, her kutsal söz, oğullarını ve kızlarını kurban edebilmesini kolaylaştırmak içindir... Ses çıkarmasa da, bu kutsallık çukurunun daha çok çocuğun kanıyla dolmasına göz yumsa da bilir ki savaş bütün cephelerde çocukların kaybettiği aşağılayıcı bir oyundur... Ve yine kadın bilir ki, yaşlı erkeklerin iktidarında genç erkekler de birer piyondur...
     Her kim ki ölümlerin bitmesini ister, savaşın, şiddetin karşısında durur, kadının anne yanı ondan yanadır. Diğer bütün çatışmaların, gerilimlerin, söz dalaşlarının, inatlaşmaların, hayatı savunan birinin karşısında hükmü yoktur.
     Bu 8 Mart'ta kadınlar dört bir yanlarının ceset torbalarıyla çevrilmesine itiraz edecek, eşitlik, özgürlük taleplerinin önüne barışı yerleştirecekler... Çünkü biliyorlar ki, savaş sadece anneliklerinden değil, tümüyle kadınlıklarından vuruyor onları...
     Dünya Emekçi Kadınlar Günü'nüz kutlu olsun.
     İyi haftalar...

Berat Günçıkan (bguncikan@yahoo.com) Cumhuriyet Dergi