Gözyaşı Modeli

biz stalker'lığın allah'ını biliriz can'ım

intikamını almaya gelmiş
kadifeden bir aşk
yalanlarla buğulanmış bir unutuşun

ağdalı sözcükler kullanmayı
öğrendiğim bir soneyi arıyorum
kayıp bir şehrin sokaklarında

çünkü ben yıllar önce
büyük bir andezit blokla aldatmıştım
çocukluğumun arnavut kaldırımlarını

ve ihanetlerim hiç bitmedi

etimi acıtan bütün hasretleri
bir orgazm çığlığında öğürmek istedim

yaramaz

[buraya şiir gelecek]

bir defa

ben aşkı bir defa gördüm
bir defada çektim içime
öncesiz ve sonrasız
kendimi
bir defa sundum
aşka

aşka aşık bir kadın
bir çocuk
bir aşık olarak
aşkla bir defa tanıştım
bir defada
aşk oldum

geçmiş aşklarına ihanet eden bir kaçak gibi
bir alçak gibi
silerek içinden geçtiğim aşkları
anılarına saygı duruşu niyetine
bir defa
aşk büyüttüm

yineledikçe anlamını yitiren bir kelime olarak
aşk
yineledikçe anlam kazandı
büyüdü
ve diğer bütün aşkları içine aldı

yollarım
aşklarım
ve anılarım
bir defada boyandı

biriktirdiğim bütün küçük aşklar
sakladığım düşler
baktığım gözler
bir defada
tamamlandı

baştan çizilecek bir şey sanarken
aşk
bitmeyen bir kolajmış
bir defada anladım

gülen mor yel

nazar boncuklu dualarımı yazmam buraya
ne de mutlu ıslaklıklarını
gözlerimin
hasretle kıvrandığım vakitler
yapacak başka şey olmadığından
yazarım
oysa sevince öyle mi
sevince koşulur kahkaha atılır
şarkı söylenir gözler buğulanır
sevilince hele
eller elleri arar bulur ve tutar bırakmaz
sevişince
bulutlar ağzına gelir
dilini ısırırsın

gücenme mutluluklarım yalnız sana
mutsuzluklar beyaz kağıtlara

acıların pilici

beni artık sevmiyor olman da istemiyor olman da sorun değil inan bana, asıl sorun sen uzaktayken beni seven ve isteyenlerin yakınlığı.

bir arada

sana doğru bir şeyler yazmak istiyorum
size değil artık çoğul değil aşk
tekil aşkımın sahanlığında kendimi arıyorum

yeni tanımlar geliştiriyorum aşk üstüne
insan üstüne
sanat ve bilim üstüne entelektüel düşler geliştiriyorum
senin varlığında yokluğunu değerlendiriyorum

biz olabilmemiz için sen ve ben olabilmeliyiz, sevgilim
sen ve ben olarak biz olmayı seçtik biz
birbiri içinde eriyen
bir emülsiyon olarak
yeni ve başka bir şey oluşturmaya yatkın

beni şair sizi şiir

gemileri yaktım çayı taşırdım yüzüğümü tuvalette unuttum çıktım
kağıttan kalemden yüzümü çevirdim mor koltuğuma gömüldüm müziğin sesini açtım
kırmızı perdelerim düştü kapılarım kapandı evde yalnız kaldım

seni çok özledim

arasında kitap sayfalarımın kaybolduğu siyah nevresim takımım bile bana inanmadı
beş dilde seni seviyorum demeyi öğrendim öğrenmelere doyamadım
pratik yapmayınca unutuluyor "seni seviyorum" bile

bunu bana neden yaptın

çaylar içtim şeker atmadım sen karıştırdın
kahve fallarına baktım kahve fallarıma baktırdım kahve yaptım
bırakacağım dedim ama bak yine bir sigara yakmışım

delireceğim

bağımsız kadın filmleri dalında en iyi oyuncu ödülü alacağım
"iyiyim" dedim çünkü biz hep "iyiyim" deriz
çok şükür halim vaktim yerinde, param var, halılarımız da bayramdan sonra gelecek

seni seviyorum

biraz yoga yaptım gazetelere baktım hocalarla inatlaştım bir süre
hayır, korktuğum kadar ağlamadım hatta güldüm insanlarla çeşitli şeylere
belki burada unuttuğun parfüm şişesini koklamış olabilirim bir defasında

iyi geceler

"hiç kimse ağlamıyor artık özlerken"

yine böyle bir sabaha karşıydı
bir şarkı sözüne âşık olup
bütün külliyatını dinlediğimde nazanöncel'in
böyle bir gece yine
gültenakın'ın
bütün şiirlerini bilmediğim için
hayıflanıyorum

nereden nereden nereden

didem madak koleksiyoneri oldum
bu arada
bak, sabah yıldızı gülümsüyor şark cephesinden
öyleyse hâlâ bir umut var
yaşamaya

bazen

çoktan ayrılmışız da
ikimiz de o kadar
cesur olmadığımızdan
susuyoruz

gibi geliyor.

madak

bu yılın bizim yılımız olacağını söylüyor büyük burç yorumcuları

jüpiter, nâm-ı diğer zeus, evimizi ziyaret ediyormuş

öyleyse inanalım

her şeyin güzel olacağına

üç nokta, nefes, üç nokta

boşluklarında bağıra çağıra

şiir okuyup şarkı söyleyemedikten sonra

neye yarar bir fakülte

bir bina

yalnızca ona atfettiklerimizle vardır

mekânları güzelleştiren insanlardır

insanlar

bütün güzel insanlar, niçin gidiyorlar

alıp başıMı

tutup dizlerine yatırmaklar dururken

taze düşlerin anıları kokmamışken daha

daha yapacak ne çok şey var'ken

yaşanmamışlıklardır kıran kanatlarımızı

uçmak isterken bizi tutup yere çalan

gözlerini okuduğun kimselerle oturup

iki lâfın beli doğrultmamaktır

pişmanlık

hayır, şiir değil bu, bir ağıt

ölmemişliklerimize bir özlem bu

tutulmadık eller ağlanmadık hikayeler

ama sen neden hep üzgün hikayeler anlattın bana

dost olmak dururken

iyikiiyikiyiki

keşkekeşkekeşke

büyük şairlerin şiirlerini içim titreyerek okudum hep

"keşke o kadın ben olsaydım" diye

bir şairin sıradan şiir kadını olmaktan
daha eşsiz bir şeymiş oysa
sıradan bir adamın aşk şiiri olmak

insan saahiden yazmak için zaman bulamayabilir mi?

veya heyecan

tutkusunu kaybetmiş kimselere iyi davranın
ergenliğini yoğuran sahne tutkularını en çok
her perde alkışında ağlıyorsa hele
acımayın onlara.

ben hâlâ rüyada

"aklı başında" bir kadın

hassas zamanlarından geçerken

ne dinlediğine dikkat etmeli.

kan

kadınız

kanla sınanıyoruz her ay dönümünde

ondandır

yaşama ve ölüme bu yatkınlığımız

bay beni alıp kaçarmış

ondan uzaklaşmam

:)

geçmiş

meseleleri halletmeden
veya halletiğimizi bildirmeden
cümle alême
kaç yıl uzağa gidebiliriz?

yazmıyorum, düşünüyorum..

teslim

ayın yarısı boş
yarısı dolu
kişiliksiz bir ay şafağında

duruyorum

hayır, seni düşünmüyorum
hiç düşünmediğim gibi kimsecikleri
özlemiyorum, kokun gelmiyor burnuma
hayır, özdeşleşmiyorum tanıştığım her romantik karakterle
sahneyi de düşlemiyorum oyunculuğu da
kafamı karıştıran hiçbir şey yok, ailevî dahi
bir tek çizim yapıyorum
lekesiz bir aklın sonsuz ışığında

tepemde duran ve okumadığım
hiçbir teori kitabında da kalmış değil gönlüm
boş bir kadınım ben şimdi
bomboş.