düşündükçe zaman çivi gibi çakıyor insanı. çiçeği koparsan da kökleri kalıyor, alev sönse de közü hala canlı. sen gitmiyorsun da uzaklar geliyor sana, köz tekrar alevleniyor, kökler çiçekleniyor yeniden bu sebeple.
düşündükçe zaman çivi gibi çakıyor insanı. çiçeği koparsan da kökleri kalıyor, alev sönse de közü hala canlı. sen gitmiyorsun da uzaklar geliyor sana, köz tekrar alevleniyor, kökler çiçekleniyor yeniden bu sebeple.
ReplyDelete