bir adam var ama yok gibi de

"yalnız değilsin, unutma: her köyde bir deli var."

çok denedim. tavşanın tüylerinin dibinde yaşamak istedim. o cinli kızın dediği gibi kendimi toprağa gömen bir hava canlısıydım. kuş gibi mesela. ural hocamın farklı, özel ve çok normal kızı olmayı bir gururla göğsümde taşıyarak, ama gizleyerek. onlar gibi davranırsam onlardan olurum sandım. yanıldım. yıkılmayan bir ağaç olmayı seçtim, beceremedim. yine fazla kişisel şeyler yazıp durdum. kimse kişisel almadı. hayata adapte olma süreci bir 20 sene almamalı, dedim. yürütemedim. acıyor, yanıyor, kanıyor filan. evet olay bu değildi, evet ben her koşulda mutlu olurdum. mutluymuş gibi yapınca mutlu olunur sandım. yenildim.

peki şimdi ne bok yicem?