büyüdüm

ne güzel, artık şiir yazmıyorum. yaşamak özlemi içinde hayaller kurmuyorum. ne güzel, ne güzel, vazgeçtim hayalleri yaşamaktan. ne güzel, hayallerim bile küçük artık. şarkılar dinleyip ağlamıyorum, methiyyeler düzmüyorum aşka. ne güzel, aşka inanmıyorum artık. eski anıları getirmesin diye ay ışığı, hafızamı kaybetmiş rolümü oynuyorum. ne güzel, ne güzel, artık anlaşılmaz bir insan değilim. anlaşıyorum herkesle. darılmıyorum, önemsemiyorum, vazgeçilmezim değil hiçkimse. seni, kimliği belirsiz ve değişken olan seni, özlemiyorum artık. ne güzel. yalnız fiziksel temaslarda bulunuyorum. hogwarts a kabul mektubumu beklemiyorum, frp oynamıyorum, temel felsefe sorularıyla boğuşmuyorum artık. ne güzel, ne güzel, başka bir dünya özlemiyle tutuşmuyorum. çocukluk aşklarına hayranlık duymuyorum. gizemli bir çekiciliği yok kimsenin. her şey basit, açık ve seçik. ve her şey normal herkes sıradan. ne güzel, öldürdüm içimdeki yeşil tokalı kırmızı gözlü küçük kızı. senin içindeki masum çocuğu da sen öldürmüştün zaten, aldığım son ilham buydu belki. ne güzel, ne güzel, şimdiye kadar hiç kimseyi sevmemiş olmaktan ve artık sevememekten korkmuyorum. çünkü sevmiyorum artık. ne güzel.