Her aşk hikayesi yazılmayı hak eder. #1

Bu sabah uyandığımda ağlamıyordum. Bünye alışmış olacak, "neden üzgündüm ben?" diye düşünüp hatırlayıp ağladım biraz (27 dakika). Tabii bu sırada kendimi üzecek senaryoları ve telkinleri yeniden değerlendirdim, biraz radyo dinledim ve mesajlara cevap verdim. Sonra sıkılıp günler geceler boyu başımda nöbet tutan arkadaşıma kahvaltı hazırlamak istedim. Ihlamur demledim. Buraya kadar her şey çok güzeldi. Sonra ağlamaya başlayınca anladım ki bana daha incelik isteyen bir iş gerek. Sen yaparsın diye hiç öğrenme gereği duymadığım bir şey gerekiyordu bana: krep! Hayatımda ilk defa tavada krep döndürme çabam başarılı olunca o kadar sevindim ki (kimse bu başarıyı görüp takdir etmiş olmasa da) ağlamaya başladım. Bu kadar ufak bir şey bile bu kadar büyük bir tatmin duygusu getiriyorsa, diye düşündüm, gerçek başarılarım kim bilir ne güzel olacak!

Sonra artık ağlamadım.