Mutsuzlukla ne yapacağını bilmeyen genç yetişkinlerdik. Yazsak okunmaz, çizsek anlaşılmaz, kendimize has mutsuzluklarımız olmalıydı. Başkasıyla aynı yerden kanamayı kendimize yediremiyorduk. Kanmamak zaten ihtimâl dahilinde değildi. Fakat iyi saklıyorduk aksayan adımlarımızı, yeni akım bir dans havası sanıyordu herkes. Yahut yalnız biz böyle sanıyorduk, biz de herkestik.
Uğruna kurduğumuz cümleler kimseye uğur getirmiyordu ki.
No comments:
Post a Comment