Derler ki insan mutluyken yazmazmış
Ellerinle tutamadığın bir dert lâzımmış
Kafesinden çıkarıp öpecek sonra da
Eşlik edecek yüreklere gönderecek ama
Şükürlü şarkılarımı umutlu göklere
Kırık kanatlarımı unutulmaz aşklara
Huzursuzluğumu geçinip gitmelere
Kendimi yaşamın dengesine yüklüyorum
Birini seviyorum yavaş yavaş, yanlışlıkla
Yanlış olan o değil benim, biliyorum
Seviyorum şimdiki aklımla, utanmadan
Yanmadan yakmadan, ısınarak ayazda
Şu yolumun kışına varmadan daha
Baharda çiçeklenirken özsuyuyla
Şaşırtarak öpüp başıma koyduğum anıları
Olmuşlarımın ruhuna değsin niyetine
En güzel yerini ayırıyorum sevgimin
Sevilmemiş yerlerimi hazırlıyorum ona
Ben artık mutlu bir kadınım Hızır Baba
Yürüttüğün yollarıma şükranlar serpiyorum
No comments:
Post a Comment