merhaba.
ailemden uzakta geçirdiğim 3.yılın sonuna yaklaşıyorum. özlüyorum, ama artık alışıyorum da "neresi sıla bize neresi gurbet" durumlarına. ve bugün, bu 3 yıl boyunca belki de en uzun zaman geçirdiğim insanlardan birinin doğum günü: duygu. aynı yurdun, aynı fakültenin ve artık aynı şehrin insanlarıyız. "ev" dediğimiz yer birlikte oluşturduğumuz bu yer artık.
yıllık yazısına benzemesin diye hiç yormayacağım kendimi..
hani vardır ya sürprizsiz bir birimde içiçe geçen hayatlar, zamanla ve kendiliğinden olur bu, ve alışırsın artık o parçana da. işte öyle. artık onun yokluğu bir seçenek olmaktan çıkar. sen onunla birlikte başka bir sen olmuşsundur çünkü artık. ve bu yeni geçmişi siz birlikte oluşturmuşsunuzdur. kimi zaman anlaşamazsın, kimi zaman ona haksızlık ettiğini düşünürsün, onun tırnağı bile olamayacak insanlara zamanını aklını emeğini verirsin filan. ama o, ordadır. o, orda olmalıdır. günlerce oturup konuşmasan da, kop-kop'lara gitmesen de, sanal ortamlardaki sanal paylaşımlar kadar bile paylaşım yapmasan da, o vardır. durup düşünmene bile gerek olmadan bir duygudaşlık oluşur. onun yerine üzülür, onun yerine sıkıntıya girersin.
duygu bana bu okulun getirdiği en değerli kazanımlardan biri. ve bunu onun da bilmesini istiyorum. çünkü hayat çok kısa, gerçekten kısa, göz açıp kapayıncaya dek geçen bir 3 yıl, bir 21 yıl söz konusu olan! gelip gidenler hep oldu, bu da olacak, ama "sevgileri yarınlara bıraktık"lar için fazlaca yaşlıyız artık.
"üzülme kelebeğim.. bugünü atlatırsak, yarın diye bir şey yok."
No comments:
Post a Comment