Hayat, bebeğim, anladım!
Beni neye hazırladığını, nasıl bir tekerrür içinde olduğumu, ne yapmam gerektiğini, bunu nasıl yapacağımı, şimdiye kadar attığım adımların hangi kısmından sorumlu olup hangi kısmından vazgeçmem gerektiğini, hayatımın kırılma noktalarının büyük başlıklarla yazılmama sebebini, senle nasıl baş edeceğimi, anladım!
Aylardır bununla uğraşıyorum, gerçekten, pek çok yerden enerji almayı denedim, örnek almayı veya toparlanmayı, ne yapmamı istediğini figure out edemediğim için avare avare dolandım ortalarda biraz, biliyorum, yani evet boş durmadım ama istediğim performans da bu değildi çünkü nereye doğru yol aldığını bilmeyince insan hızını artırmaktan imtina ediyor, ama şimdi ANLADIM.
Bana yeni bir fırsat verdiğini, yolumu açtığını, sahnenin benim olduğunu, şansımın döndüğünü, benimle olduğunu, düşersem yine kaldıracağını, düşmeyeceğimi, her şeyin öncekinden daha harika olacağını ve beni izlediğini biliyordum. Unutmuşum sadece.
Hayat, seni seviyorum!
No comments:
Post a Comment